Ogród Autopoietyczny

Autopoieza

— zdolność żywych systemów do regenerowania się od wewnątrz — jest tu punktem wyjścia, nie metaforą. Materiały użyte w pracach nie są tylko surowcem: są układem, który uczy się od nowa, jak żyć. Każda forma powstaje z relacji — między włóknem a drutem, między tym, co naturalne, a tym, co syntetyczne — i w tej relacji znajduje własny sposób trwania.

Uważność

W centrum tego procesu jest czułość — wobec materiału, jego historii i tego, co jeszcze może z niego powstać. Praca nad każdą formą to gest opieki: powolne splatanie, łączenie, nadawanie nowego kształtu temu, co znalazło tu drugie życie. To rodzaj uważności, w której troska o materię i troska o świat stają się jednym gestem.

Skamieliny tekstylne

nowa geologia

Trudne związki naturalnego ze
sztucznym

Rzeźba dla przyszłości

Projekt dofinansowano z funduszu Unii Europejskiej NextGenerationEU w ramach Krajowego Planu Odbudowy.

Ogród
wytchnienia