Ogród Wytchnienia
„Miejskie rozproszenie bodźcami, automatyzm odruchów w pracy, zalew treści cyfrowych, a nawet efektowne albo efekciarskie zdjęcia przyrodnicze nie pozwalają na skoncentrowany dialog wewnętrzny. Im mniej spektakularny dla naszego oka krajobraz, … im radykalniejsza rutyna, a nawet nuda, tym czulsza obserwacja. Subtelne, stopniowe, nieszokowe zmiany dla oka ćwiczą wrażliwość na każde wahnięcie na horyzoncie. Nawet niewielkie odchylenie — pagórek, drzewo, cień, odcień, fala na rzece, ruch trawy — powoduje refleksje. Proste zewnętrze pielęgnuje bogate wnętrze”
Sasnal P., Obserwuj, kochaj, pisz — czytanie J.A. Bakera
Przestrzeń medytacyjna „Ogrodu Autopoietycznego” powstała dzięki Stypendium Miasta Poznania.
W trakcie wystawy miał miejsce poetycki performans Cezarego Markiewicza i Krystiana Zakrzewskiego, twórców profilu TARGOWISKO MYŚLI. Zainspirowani różnorodnymi środowiskami wystawy przygotowali poetycką podróż przez „Ogród Autopojetyczny”.
Ogród jest miejscem współzależności. Materiały, dyscypliny i opowieści przenikają się tutaj jak korzenie pod powierzchnią gleby. Granice pomiędzy sztuką, rzemiosłem i naturą rozmywają się w gestach opieki i twórczego przetwarzania. Każdy element istnieje dzięki innym — w sieci relacji, która przypomina naturalne ekosystemy.
Wystawa zaprasza do przeniesienia sposobu obserwowania przyrody do przestrzeni galerii. Przebywanie w tym ogrodzie może przypominać powolny spacer po lesie albo leżenie na łące: moment zawieszenia, w którym uwaga wyostrza się na drobne ruchy materii, na cichy rytm przemiany.
W czasie naznaczonym kryzysem „Ogród Autopoietyczny” proponuje zwolnienie tempa. Zachęca do wyobrażenia sobie odporności nie jako siły dominacji, lecz jako zdolności do regeneracji i współistnienia. Sztuka pojawia się tu nie jako zamknięty obiekt, lecz jako wspólna praktyka — przestrzeń spotkania, troski i możliwej przyszłości.
